Een van mijn favorieten op dit moment zijn de koffietjes, wandelingen en werkbezoeken met onze kandidaten! Ik geniet niet alleen van de mooie en persoonlijke gesprekken over hun motivatie om zich in te zetten voor een groen, gelijk en kansrijk Den Haag. Het is ook elke keer een feestje om op pad te gaan met onze leuke kandidaten. Of dat nu een videocall is met Controle Alt Delete of een wandeling door Leyenburg met een van onze oudste GroenLinksers, Oma Ank. Steeds weer zie en hoor ik enthousiasme, kennis en oprechte gedrevenheid om van groene en linkse betekenis te zijn voor onze mooie stad. Ik ga daar dus met veel plezier nog even mee door!
Ondertussen gaat ook de dagelijkse politiek in de raad door en ook daar begint de campagne ‘lekker’ op stoom te komen. Inderdaad, ‘lekker’ tussen aanhalingstekens, want dit is niet bepaald de beste periode voor de stad. Verschillen worden uitvergroot, de valse tegenstellingen zijn weer niet van de lucht en de schreeuwers schreeuwen net een tikje harder en vaker. Terwijl ik dit schrijf, is een commissiedebat aan de gang over de huisvesting van mensen in kwetsbare posities, zoals jongeren die uitstromen uit de jeugdzorg en mensen die gevlucht zijn voor oorlog en geweld. Door jarenlang rechts en hard afbraakbeleid van de sociale huisvesting en de zorg en hulp, is er een schrijnend groot tekort aan geschikte en betaalbare woningen. Maar in plaats van samen te zoeken naar oplossingen om meer woningen te realiseren in draagkrachtige wijken en andere wijken en buurten te versterken, zetten de rechtse partijen vol de aanval in op de mensen. “We willen niemand meer opvangen, vol is vol, de grens is bereikt”; we kennen allemaal de lelijke loze slogans, onderbouwd met onderbuikgevoel en onjuiste cijfers. Het debat gaat dwars over de ruggen van mensen die juist onze hulp en zorg nodig hebben en samen zoeken naar werkbare, menselijke oplossingen is er niet meer bij.
En de stad schiet daar dus niks mee op. We moeten juist meer podium geven aan de mensen in de stad die graag op allerlei manieren een beetje ruimte maken voor de ander die in nood is. En er moet juist meer ruimte komen voor de mensen die zich zorgen maken over de wooncrisis en de wachtlijsten in de zorg. Zo lang de schreeuwers onze aandacht blijven opeisen, horen we de mensen niet met oprechte zorgen over hun buren en met eigen ideeën over hoe we samen kunnen verbeteren en groeien. Die ideeën zijn er genoeg, dat wordt me iedere dag duidelijk in alle gesprekken die ik voer in de stad.
Laten we niet blijven hangen in tegenstellingen en ouderwets conservatisme. De stad wil vooruit met échte oplossingen voor de problemen. Ook onze kandidaten bruisen van de plannen en ik kan niet wachten tot we daar mee aan de slag kunnen als grootste progressieve partij van Den Haag!